Haftasonlarım yarım benim, cumartesileri çalışıyorum ve buna da çok sinir oluyorum. İşte hayat kavgası napıcam, tüketim toplumunun köleleriyiz, hayat boyu çalışmaya, çalıştırılmaya mahkumuz. Biz beyaz yakalılar yeni işçileriz, emekçi sınıfıyız. İletişim çağında yaşıyoruz, örgütlenmeyi, hak telep etmeyi başaramıyoruz bir türlü. Nerden geldi konu buraya, bunları okumaya gelmedin biliyorum ve hemen toparlıyorum.
Yanlız yaşayınca insan sorumlulukları farklı oluyor, market alışverişiydi, evi toparlamaktı, çamaşırdı, ütüydü derken ben sosyalleşmeye vakit ayıramıyorum şekerim. Eee devam ediyosun ama laf kalabalığına diyorsun değil mi şimdi. Dur duur bağlıycam bir yere, kafam çok dağınık bu aralar. Ne diyecektim? Hah, sinemaya gidemiyorum canım yaa, onu diyecektim. Eee sinemaya gidemeyince de vizyon filimlerini takip edemiyorum, Golden Globe, Oscarlar filan bu sene hiç bir fikrim olmadan bakındığım sıradan ödül törenleri oldu benim için.
Ben de filmleri indirip izliyorum arkadaşım, napalım yani. Kalitesiz korsana karşıyım!! Kalitesi güzelse tadından yenmez, bedava sirke baldan tatlı zaten. Aslında konu para da değil de zaman, ayrıca evimin konforunda, istediğim filmi seyretmeyi hiç bir şeye değişmem. Şimdi tek başıma festivallerde az dolanmadım zamanında, aman onu da izleyeyim, bunu da kaçırmayayım diye 3-4 film arka arkaya izlemişliğim var. İşte lisedeyken, üniversitedeyken vakit de var tabi, oluyordu yani, ama şimdi nerde hayatım? Başım da kaldırmıyor artık valla, yaşlılık.
Yine de bir şekilde takipte kalmaya çalışıyorum ama ancak bu kadar oluyor. Geçen haftasonu misal kapattım kendimi evime, indirdiğim filmleri izlemeye koyuldum arka arkaya. Şimdi kısa kısa onlar hakkında görüşlerime geçelim o zaman, haydi.
The Artist
Daha ilk sahneden insanın yüzünde kocaman bir gülümseme yerleştiriyor bu film. Zaten her iki oyuncunun da gülüşlerine hayran kaldım, gözleri ışıl ışıl, çok samimiler. Jean Dujardin en iyi erkek oyuncu oscarını da kaptı, Fransızlar Oscar'da atağa geçtiler zaten, noluyorsa... O ne güzel gülüştür ama arkadaş!!
Film 1927 Hollywood'unda geçiyor. Sessiz filmlerin jönü George Valentin'in sesli filmlerle değişen sektöre ayak diremesini, yaşadığı inkarı ve bu süreçte önünü açmakta yardımcı olduğu yeni star Peppy Miller (
Bérénice Bejo) 'ın yükselişini izliyoruz. Aslında klasik bir konu, sesli filme geçiş, o süreçte yaşananlar, Singing In The Rain de benzer bir konu işler. Bir nevi Charlie Chaplin eğer sesli filme geçemeseydi ne olurdu gibi düşünürsek benzer bir hikaye çıkarabiliriz gibi geldi bana ama tabi yönetmen, aynı zamanda senarist Michel Hazanavicius nerden esinlendi bilemiyorum ama bir esinlenme var bana kalırsa.
Filmin sinematografisine hayran kaldım. Siyah beyaz filmlere saygı niteliğinde olan bu yandaki sahne mesela beni bir anda sanki bir Hitchcock filmi izliyormuşum gibi hissettirdi. Bu ve benzeri pek çok görsel güzellikle dopdolu The Artist. Hissettirmek istediği duyguyu dramatik cümleler kurmadan, sadece görsel olarak anlatıyor. Gerçi 'I'm an Artist, not a Puppet' filmin tagline'ı niteliğinde, ki ben hiç bir anlam veremedim bu iddiasına George Valentin'in. Çünkü, asıl sessiz filmde kukla gibi olmaz mı oyuncu, sesiyle var olmaz mı aktör sahnede? Bir çekişki var o noktada.
Bir diğer derdim de izlerken Singing in The Rain' e gitti durdu aklım. Tamam benzerlik olması normal çünkü konu neredeyse aynı. Bunu özellikle mi yaptılar bilemiyorum. Keza yukarıdaki fotoğrafta gördüğümüz sahne de sanki bir Alfred Hitchcock, ruhu şad olsun, fiminde görülebilirmiş gibi.
Haksızlık etmek istemiyorum ama bu güzel filme, sonuçta uzun zamandır Oscar ilk defa doğru düzgün bir yapıma verildi, çok şükür.
Tüm filmde en sevdiğim sahne ise Peppy'nin genç bir George Valentin fanı olarak onun kulisinde eşyalarını incelediği, ceketine sarıldığı yandaki sahne oldu.
